תָּבַן, תִּבֵּן (denom. of תֶּבֶן) 1) to mix with straw, knead. Men. 21ᵃ יִתְבּוֹנֶנּוּ; Ar. ed. Koh. תַּבְּנֵיהוּ; Yalk. Lev. 454 יְתַבְּנֵהוּ, v. בִּין. —2) to dung with straw. Cant. R. to I, 1 [read:] לא נזבל ולא נְתַבֵּן, v. זָבַל II.