תַּבְלָא, = b. h. תֶּבֶל, unnatural act, defilement, abomination. Targ. O. Lev. XVIII, 23 תַּ׳ ed. Berl. (oth. ed., a. Y. תִּ׳); ib. XX, 12. Targ. Is. X, 25 תִּ׳.