|
שם:
נָחַר נָחַר (sec. r. of חור, חרר) 1) to perforate, esp. to kill by stabbing. Ḥull. V, 3 הנוֹחֵר if one stabs (instead of cutting according to ritual). Pes. 49ᵇ מותר לנוֹחֲרוֹ you may stab him.—[Sifra Aḥăré, Par. 9, ch. XIII שלא תנחור, read: תְנַחֵשׁ, v. נָחַשׁ; Rabad תנקור, v. נָקַר II.] —2) (denom. of נְחִירַיִם) to discharge mucus, run. Nidd. 64ᵇ כל זמן שנוֹחֶרֶת as long as the healing wound discharges matter. V. נְחִירָה. ערכים סמוכים
באדיבות אתר ספריא
|