תּוֹתָבוּתָא, (יְתַב) settlement of the immigrant, temporary residence, sojourn. Targ. Gen. XXXVII, 1. Ib. XVII, 8. Ib. XLVII, 9 (ed. Vien. O. תותבותַי, read: תִי; Y. תּוּ׳); a. fr.—Targ. Ez. XVI, 3 תּוֹתְבַתְכוֹן (h. text מכרתיך).