שִׁבְקָא, שִׁי׳ I m. (preced.) 1) [abandoned,] undressed vine. Targ. O. Lev. XXV, 5 (h. text נזיר־).—Pl. שִׁבְקִין, שַׁ׳. Ib. 11 שִׁבְקָהָא (ed. Vien. שַׁ׳). —2)isolated, single shoot.—Pl. as ab. Targ. Ez. XVII, 6 שַׁ׳ ed. Wil. (ed. Lag. שִׁיבְ׳; h. text בדים).