קַסָּמָא, (קְסַם I) diviner, charmer. Targ. Josh. XIII, 22 (not קִ׳).—Gitt. 68ᵇ, v. קְסַם I.—Pl. קַסָּמַיָּא, קָסָ׳, קָסְ׳, קוֹסְ׳. Targ. O. Deut. XVIII, 14 (Y. II קִסְמֵי, corr. acc.).—Targ. Zech. X, 2. Targ. I Sam. VI, 2; a. fr.