|
שם:
טָעוּ טָעוּ f. (preced.) 1) going astray. Targ. Jer. III, 8 (ed. Wil. טְעוֹ). Targ. Is. XIX, 14. Targ. Ps. CXXXIX, 24 אורח דט׳ Regia (ed. דטָעִין; h. text עצב); a. fr.—Pl. טַעֲוָותָא. Targ. Nah. III, 4; a. e. —2) (cacophem.), also טַעֲוָא, טַעֲוָוא m. idol. Targ. Y. Deut. IV, 16. Targ. II Chr. XXXII, 15. Ib. XXXV, 21 טָעוּתִי (or טַעֲוָתִי) my deity.—Pl. טַעֲוָן, טַעֲוַון, טַעֲוָתָא, טַעֲוָו׳. Targ. Is. I, 29. Targ. Deut. XXVIII, 36; a. fr. ערכים סמוכים
באדיבות אתר ספריא
|