רְתִכָּא, c. (preced.) chariot with horses. Targ. Gen. XLI, 43 ר׳ תנייתא (Var. תניינא masc.). Targ. O. ib. XLVI, 29 רְתִיכֵּיה ed. Berl. (oth. ed. רְתִכּוֹהִי pl.; Y. אַרְתִּיכֵיה); a. fr.—Pl. רְתִכִּין, רְתִכַּיָא, רְתִיכ׳. Targ. Ex. XIV, 7. Ib. 28; a. fr.