תְּכֵיף, (תְּכַף) [seizing, overpowering,] בת׳ suddenly, unawares. Targ. O. Num. VI, 9 בתכיף שלו (ed. Vien. בתכף; Y. בתכוף; h. text פתע פתאם). Targ. Job I, 15. Targ. Is. XXX, 13. Targ. Y. II, Deut. IV, 42; a. e.