|
שם:
תֵּימַהּ תֵּימַהּ, תִּימְהָא, תִּמְ׳ m. (תְּמַהּ) 1) astonishment. Targ. Jer. V, 30 (ed. Wil. תֵּימָא; h. text שמה). Targ. Ez. XXXII, 10 (ed. Wil. תֵּימָה); a. fr.—Midr. Till. to Ps. VI, beg. (in Hebr. dict.) ת׳ היא על הקב"ה וכ׳ (ed. Bub. תמה היא מן) it is astonishing of God, that he &c.—[In Talmudic commentaries ותימה introduces an objection.] —2) wonder, miracle, sign. Targ. Ps. LXXI, 7 (ed. Wil. תָּמְהָא, h. text מופת). Targ. Y. Ex. VII, 9. Targ. Y. Deut. XIII, 2 sq.; a. fr.—Pl. תִּימְהִין, תִּימְהַיָּא, תִּמְ׳. Ib. IV, 34 (not תִּמַ׳). Targ. Y. I ib. XXXIV, 11. Targ. Ps. CV, 27; a. fr. —3) desolation, poverty. Targ. II Esth. X, 1 תמה ed. Lag. (ed. Vien. תַּמָּהָא, תְּמָה; Ar. תמא), v. Meg. 11ᵃ, quot. s. v. רָשׁ; [Ar., misled by the Hebrew text: tribute].—[Ib. IX, 24 ת׳ היא עדבא Ar., mistake for רמא, with omission of מלתא.] ערכים סמוכים
באדיבות אתר ספריא
|