|
שם:
שְׁוָוחָא שְׁוָוחָא, שַׁוְוחָא, שַׁוְוחֲתָא f. (preced. wds.) 1) pit, grave. Targ. Job XXXIII, 22; 24 (Ms. שחוו׳; ed. Wil. שׁוּחֲ׳). Targ. Ps. IX, 16 (ed. Wil. שׁוּחֲ׳; some ed. שויח׳, read: שוו׳; Ms. שחוו׳).—Pl. שַׁוְוחָן, שַׁוְחָן. Ib. CXIX, 85 (ed. Wil. שׁוּחָן; Ms. שְׁיָיחָן; h. text שִׁיחוֹת). —2) destruction, waste. Targ. Job XXX, 3 Ms. (ed. שׁוּחָא). ערכים סמוכים
באדיבות אתר ספריא
|