פַּצְחָא, (preced.) open, unwalled place.—Pl. פַּצְחִין, פַּצְחַיָּא. Targ. O. Lev. XXV, 31 (some ed. פִּצְ׳). [Targ. Ps. LXXXIX, 41 Ms., v. פְּצִיחַ.]