מְסָאָב, (סְאַב) repulsive; unclean. Targ. O. Lev. V, 2 (Y. מְסָאִיב). Ib. XIII, 45; a. fr.—Eduy. VIII, 4 Ms. M. (ed. מסתאב); Ab. Zar. 37ᵃ; a. e.—Pl. מְסָאֲבִין, מְסַאֲבִין. Targ. Lev. XI, 26; a. fr.—Fem. מְסָאֲבָא, מְסָאַבְתָּא. Targ. Ez. IV, 14. Targ. Lev. V, 2; a. fr.—Y. Kil. IX, 32ᶜ bot. ארעא מ׳ an unclean land (outside of Palestine); Y. Keth. XII, 35ᵇ מְסָאַבְתָּה.