שִׁינְנָא m. (שְׁנַן) 1) keen scholar; [oth. opin.: man with long teeth]. Ḥag. 15ᵇ; Ber. 36ᵃ; Erub. 54ᵃ, a. e. (applied to R. Judah). —2) edge, blade, v. שְׁנָנָא.