קָנִיט, (קָנַט) [shrinking,] fainting, sick. Tanḥ. Thazr. 3 ואין נפשו ק׳ עליו and its vitality is not impaired; ed. Bub. 4, v. קָנַט.—[Yalk. Prov. 932; Yalk. Lam. 998, v. נָקִיט.]