|
שם:
חֲרַךְ חֲרַךְ, חֲרוֹךְ, חֲרֵיךְ ch. same 1) (neut. verb) to be burnt, blackened. Targ. Job XXX, 30 (h. text חרה). Targ. Jer. VI, 29 חֲרֵיךְ. Targ. Is. IX, 18 חֲרוֹכַת (ed. Lag. חרובת). —2) (act. verb) to burn, roast. Pes. 40ᵃ לא לִיחֲרוֹךְ וכ׳ one must not roast two ears &c.—Part. pass. חֲרִיךְ. B. Mets. 85ᵃ; Ber. 46ᵃ, a. e., v. חֲרוֹכָא. ערכים סמוכים
באדיבות אתר ספריא
|