חָפוֹר, (חָפַר) digger, attendant of earth-work on farms.—Pl. חֲפוֹרוֹת. Tosef. B. Mets. IX, 14 (ed. Zuck. חופורות, corr. acc.; Y. ib. IX, beg. 12ᵃ החוֹפֵר).