הִשְׁתַּלַּחַת, (שָׁלַח, Hithpa.) ה׳ יָד being stricken by divine hand, divine visitation, v. הַשְׁלָהָה. Num. R. s. 15 Var. (ed. הִשְׁתַּלֵּחַ); Tanḥ. B’haăl. 16 להשתלח; (ib. ed. Bub. 27 לשִׁילּוּחַ).