|
שם:
שְׁקַף שְׁקַף ch. same 1) to knock, smite together, strike. Targ. O. Num. XXIV, 10, v. סְקַף II. Targ. Esth. VI, 1. Targ. Is. XXV, 4; a. e. —2) (of the wind) to knock about, blast, drive about (corresp. to h. שדף a. נדף).—Part. pass. שָׁקִיף, שְׁקִיף; f. שְׁקִיפָא; pl. שְׁקִיפִין; שְׁקִיפַן. Targ. O. Lev. XXVI, 36. Targ. Gen. XLI, 6; 23; 27; a. e. ערכים סמוכים
באדיבות אתר ספריא
|