רָבָא, (= רב בא) Raba (bar Joseph), a Babylonian Amora, chief of the academy of Maḥoza (v. Graetz, Gesch. d. Jud.¹ IV, p. 414 sq.). Keth. 105ᵇ. B. Bath. 159ᵇ, v. אַדְּ־; a. v. fr.—[Y. Bets. I, 60ᵇ ר׳ אבא בר יוסף.]—[Y. Yeb. IV, 6ᵃ אמר רבא, read: ר׳ בא.]