צְוֵי I, Pa. צַוֵּי (= צְוַח) to cry, shout. Ḥull. 53ᵃ bot. הוא מְצַוֵּי Ar. (ed. איהו קא מעואי), v. עֲוֵי II.—[Gen. R. s. 65 מצויין Ar. s. v. מצוי, v. צָוַץ.—B. Mets. 29ᵇ מצויין Ar. l. c., Ms. F. צוית, Ms. R. 2 מצוית, v. צְוַץ.]