עַרְקָא m. (עֲרַק) 1) strap, band. Tanḥ. B’resh. 7 הדין ע׳ וכ׳, v. מְשַׁךְ II.—Pl. עַרְקִין. Targ. Ez. XXVII, 19 (some ed. עדקין, corr. acc.). —2) sedge, rush. Targ. Job VIII, 11 (h. text אָחוּ). Ib. XL, 21 (h. text בִּצָּה). —3) leech, v. עֲלוּקָא.—[עַרְקָא f., v. עִרְקְתָא.]