|
שם:
מַכְתַּשׁ מַכְתַּשׁ, מַכְתָּשָׁא m. (כְּתַשׁ) 1) wound, plague, affliction. Targ. Ex. XI, 1. Targ. Lev. XIII, 29; a. fr.—[Targ. Y. Gen. XII, 19 fem.]—Pl. מַכְתָּשִׁין, מַכְתְּ׳. Targ. Gen. XII, 17. Targ. Ps. LXXXIX, 33. —2) [pounding.—Pl. מַכְתָּשֵׁי, מַכְתְּ׳. Targ. Prov. XXVII, 22, combining massoretic vers. with one from which LXX. a. Pesh. are translated, v. אוּרְדָּךְ.] ערכים סמוכים
באדיבות אתר ספריא
|