יְסַר, to tie, put on. Targ. Is. XV, 3 יֵיסְרוּן וכ׳ ed. Lag. (ed. יִסְרוּן; h. text חגרו); a. e.
יְסַר, to bind one’s self, to vow. Targ. Num. XXX, 3, sq.—Y. Taan. II, 66ᵃ top (quot. fr. Meg. Taan. ch. XII) יֵיסַר בצלו (Meg. Taan. l. c. יאסר) may vow (a fast) in his prayer; Bab. Taan. 12ᵃ (v. corr. vers. Ms. M. in Rabb. D. S. a. l. notes); v. אֲסַר.