|
שם:
חָרִב I חָרִב I (b. h.) to be burned, dried up, ruined, waste. Snh. 22ᵃ כאלו ח׳ בה"מ וכ׳ as if the Temple had been destroyed in his days. Tosef. Men. XIII, 22 מפני מה חָרְבָה וכ׳ why was Shiloh destroyed?; Yoma 9ᵃ. Kil. IV, 1 (expl. קרחת הכרם) כרם שח׳ באמצעו a vineyard the central part of which is laid waste. Ib. V, 1; a. fr. [Num. R. s. 7, end בבל ח׳ מקדש, read: החריב. Taan. 29ᵃ כשח׳ טורנוס, read: כשחרש, v. Rabb. D. S. a. l.] ערכים סמוכים
באדיבות אתר ספריא
|