חַקְרָא, (preced. wds.) surrounded place, fortification. Targ. II Sam. V, 9 (h. text מצדה); a. fr.—Targ. Y. Num. XXXII, 17 קִרְוֵי ח׳ ed. Amst. (some ed. קרוין, incorr.) fortified cities.—Pl. חַקְרִין. Ib. XIII, 20.—V. אַקְרָא.