|
שם:
חֲטָאָה חֲטָאָה, חַטָּ׳ m. (חֲטָא) 1) sinner. Ber. 60ᵃ ח׳ את art thou a sinner?—Pl. חַטָּאַיָּא, חַטָּאִין, חַטָּאֵי, חַטָ׳, חַטַּיָּיה, חַטַּיָּא. Targ. Prov. I, 10. Targ. Ps. CIV, 35.—Gen. R. s. 12; Yalk. ib. 19. Pesik. Naḥ. p. 128ᵇ; Yalk. Ex. 391; a. e. —2) searcher of sin, accuser. Targ. Zech. III, 1 (ed. Lag. יַחֲטָא). ערכים סמוכים
באדיבות אתר ספריא
|