|
מְלַךְ מְלַךְ, מְלֵיךְ ch. same 1) to rule. Targ. Gen. XXXVII, 8; a. fr.—Part. מָלִיךְ. Targ. Jer. XXXIII, 21 (ed. Wil. מְלִיךְ, corr. acc.); a. fr.—Ab. Zar. 10ᵃ בעינא דיִמְלַךְ וכ׳ I desire that my son Severus be king after me; ib. דיִמְלוֹךְ.—Ber. 64ᵃ מ׳ רבה Rabbah officiated (as teacher and judge); a. fr. —2) (mostly מליך) to decide. Targ. Is. XIV, 27. Ib. XXIII, 8 (ed. Ven. מַלִּיךְ). Ib. 9 מִילְכָהּ ed. Lag. (some ed. מלכא, read: מִלְכָהּ); a. fr.—Part. pass. מְלִיךְ. Ib. XIV, 26; a. e. —3) to advise. Targ. II Sam. XVII, 7. Targ. I Kings I, 12; a. fr. ערכים סמוכים
באדיבות אתר ספריא
|