תַּנְחוּמָא, (v. preced.) pr. n. m. Tanḥuma, name of one or several Amoraim. Y. Ber. I, 2ᵇ bot. Y. Shek. VI, 49ᵈ bot.; a. e. (v. Fr. M’bo, p. 131ᵃ, sq.).—Gen. R. s. 1; a. fr. (v. Buber introd. to Tanḥ., p. 62).—Midrash Tanḥuma, v. מִדְרָשׁ.