עֲלַב ch. same Ithpa. - אִתְעַלֵּב, Ithpe. - אִתְעֲלֵב 1) to humble one’s self, submit. Targ. I Kings XII, 7 (h. text תהיה עבד). —2) (v. עוּלְבַּן) to raise one’s self above; to jest, sneer at (= h. התעלל). Targ. Jud. XIX, 25 ed. Lag., v. לְעַב. Targ. I Sam. XXXI, 4 ed. Lag. (oth. ed. יתלעב׳) Targ. Jer. XXXVIII, 19 ed. Lag. (oth. ed. יתלעב׳).—[Targ. II Chr. XXX, 10; XXXVI, 16 מתעלב׳ ed. Bxt. (oth. ed. מתלעב׳).]