סִימַיי, סִימַאי pr. n. m. Simay, 1) a Tannai. Kidd. 64ᵃ; Keth. 29ᵇ. Tosef. Sabb. XII (XIII), 14; Y. ib. XII, beg. 13ᶜ; a. e. —2) an Amora. Ib. VII, 9ᶜ top. Y. Maas. Sh. II, 53ᵇ; Yeb. 74ᵃ סִמְיָא.—Pesik. Vattom. p. 134ᵃ ר׳ ס׳ בר קוסי (v. Bub. a. l. note 81); Yalk. Is. 333 ר׳ סימון.