מְעַרְקָא, (preced.) fugitive. — Pl. מְעַרְקַיָּא. Targ. Jer. XLVIII, 19 (ed. Wil. מֶעְרְקַ׳; ed. Lag. מֵיעִירְקַיָּא). Targ. Y. Lev. XXVI, 36 (מַעֲרוֹ׳) מַעֲרוּקֵו.