מְנָפָה f. (נוּף) 1) fan. Kel. XVI, 7 (Ar. מנפא). Yeb. 63ᵃ במ׳ תתנופפי Ar., v. נוּף ch.—V. מְנִיפָא.— *2) (v. מַפָּה) flag.—Pl. מְנָפוֹת. Mekh. B’shall., s. 2 מגפות (corr. acc.); v., however, סִיגְנוֹן.