חַטֵּיטָא, (חֲטַט I) digger; חַטֵּיט שכבי one who exhumes the dead, grave-robber. B. Bath. 58ᵃ הוה ח׳ ש׳ (Ms. H. קא מְחַיֵּיט מערתא, early eds. חַיַּיט, fr. חוּט I).—Pl. constr. חַטִּיטֵי. Yeb. 63ᵇ (some ed. חָטוֹטֵי).