חוֹטְבָא m. (חֲטַב) 1) embroidery, design.—Pl. חוֹטְבֵי. Ned. 49ᵇ גלימא דח׳ (Rashi a. Tosaf. דתו׳, Ar. דהִיטְ׳) an embroidered cloak. —2) (v. חָטַב I) chiselling; trnsf. design, plot. Targ. Ps. LXXIII, 7 חוֹטְבֵיהוֹן (Lev. חָטְ׳).