נְסַס (b. h. נָסַס) [to pine away,] to be sick; trnsf. to be troubled. Targ. Esth. IV, 17. Pa. - נַסֵּיסto trouble. Targ. II Kings IV, 28 (h. text תשלה). Ithpa. - אִתְנַסֵּיס, אִתְנַס, , אִינַּס, Ithpe.אִתְנְסִיס, אִינְּסִיסto be troubled; to grieve; to be weak. Targ. Gen. XLV, 5. Ib. XXXIV, 7 (O. ed. Berl. אִתְנַסִּיאוּ; v. Berl. Mass., p. 77). Targ. II Chr. XVI, 10; a. e.—Sabb. 145ᵇ; Gitt. 56ᵃ; v. אִיתְנִיס. Gen. R. s. 50 (expl. וילאו, Gen. XIX, 11) אִינַּסּוּן or אִינְּסוּן they became weak.