יָאִיר (b. h.) pr. n. m. Jair, 1) son of Manasseh. B. Bath. 121ᵇ. Num. R. s. 14; a. e. —2) J. the Gileadite. B. Bath. 113ᵃ.—Denom. יָאִירִי, ch. יָאִירָאָה m. Jairite. Targ. II Sam. XX, 26 (missing in ed. Lag.).—Cant. R. to I, 2ᵇ; Erub. 63ᵃ; a. e.