סִיב II, (preced.) to be old. Targ. I Sam. II, 22. Ib. XII, 2 סָבִית; ed. Lag. סֵיבִית; a. fr.—Y. R. Hash. II, 58ᵇ top; Y. Snh. I, 18ᶜ bot. זכה למֵיסַב וכ׳ he was permitted to reach so high an age that &c.; a. fr.