מְסַרְהֲבָא m. (סַרְהֵב) 1) impatient, impetuous. Targ. Prov. XXI, 5 (h. text אָץ). —2) rebellious.—Pl. מְסַרְהֲבִין. Targ. Y. Deut. XXXI, 27. Targ. Ps. LXVI, 7 ed. Wil. (ed. Lag. מְסַרְהוֹבִין; Ms. מְסַרְהֲוִוין; h. text סררים).